Hər bir elm sahəsi öz tədqiqat obyektinə və tədqiqat üsullarına malikdir. Riyaziyyatın tədqiqat obyekti real aləmlə bağlı olaraq meydana gələn, lakin mücərrəd, ancaq təsəvvürdə və təfəkkürdə mövcud olan obyektlərdən ibarətdir. Məsələn, ədəd, düz xətt, müstəvi və s. Bu fikirləri daha düzgün qavramaq üçün qədim riyaziyyatçılar tərəfindən qəbul edilən təriflərə diqqət yetirmək kifayətdir. Evklidə görə, nöqtə elə şeydir ki, onun hissəsi yoxdur, yaxud, düz xətt eni olmayan uzunluqdur, və ya, xəttin ucları nöqtədir və i. a. (bax [7]). Göründüyü kimi, əsas riyazi anlayışlar, maddi aləm təsəvvürləri, hissi qavrayış ilə sıx bağlı olan, reallıqda isə mövcud olmayan obyektlərdir. Buna görə də, riyaziyyatın tədqiqat üsulu da təfəkkürlə, əqli düşüuncə ilə bağlı olan metodlardan, yəni məntiqi təfəkkürdən, əqli nəticə üsulundan ibarətdir.

Bu təfəkkürün öz qanunauyğunluqları vardır ki, bunların öyrənilməsi riyazi məntiqin məzmununu təşkil edir.

Riyazi məntiqin sistematik şəkildə öyrənilməsi XIX əsrin II yarısına təsadüf edir. Riyaziyyatın coxluq nəzəriyyəsi, həqiqi və kompleks dəyişənli funksiyalar nəzəriyyəsi və digər sahələrində həllini tələb edən məntiqi məsələlər riyazi məntiqin antik dövrə məxsus sxematik qaydalar toplumundan ciddi riyazi nəzəriyyəyədək sürətli inkişaf yolu keçməsinə səbəb oldu. Müasir dövrdə riyazi məntiq nəinki sürətlə inkişaf edən ciddi riyazi nəzəriyyədir, habelə onun riyaziyyatın bir çox sahələrində geniş tətbiqləri də vardır.

İstinadlarRedaktə

  Bu məqalə qaralama halındadır. Məqaləni redaktə edərək Vikipediya kömək edə bilərsiniz.
Əgər mümkündürsə, daha dəqiq bir şablondan istifadə edin.
Bu məqalə sonuncu dəfə Araz Yaquboglu tərəfindən redaktə olundu. 13 ay əvvəl. (Yenilə)


Mənbə: http://www.kitabyurdu.org/kitab/riyaziyyat/875-cebr-i-ii-iii-hisse.html