"Abbas ibn Əli" səhifəsinin versiyaları arasındakı fərqlər

5.012 bayt əlavə edildi ,  3 il öncə
Düzəlişin təsviri yoxdur.
Redaktənin izahı yoxdur
Redaktənin izahı yoxdur
|Həyat yoldaşı =
|Uşaqları =
|Peşəsi = Döyüşçü
|Vətəndaşlıq = Ərəbistan
|Milliyət = ərəb
|İxtisası =
|İmzası =
|Sayt =
26-cı Hicri ilinin Şəban ayının 4-də İmam Əlniin (ə) ailəsində bir körpə dünyaya gözlərini açdı. Bu körpə gəlişi ilə İmam Əli (ə) ailəsinə sevinc bəxş edir. Çünki bir müddət əvvəl İmam Əli (ə), Həzrət Peyğəmbərin (s) və həyat yoldaşı Həzrət Fatimənin (s.ə) ayrılığından çox qəmgin və iztirablı idi.
}}
'''Abbas ibn Əli, Əbülfəzl Abbas''' ('''{{lang-ar|العباس بن علي}}''') ( 4 [[Şaban]] 26 [[İslam təqvimi|AH]] – 10 [[Məhərrəm]] 61 AH; təqribən 15 may 647 – 10 oktyabr 680) şiələrin 1-ci imamı, Əhli beytin ə.s. üzvü, səhabə Həzrət Əlinin və Ümmül Bənin (oğulların anası) Fatimə binti Hişamın oğlu.
 
İmamın (ə) qardaşı Əqil ərəb qəbilələrini yaxşı tanıyırdı. Ona görə qardaşından istəyir ki, onun üçün elə bir həyat yoldaşı seçsin ki, igid və şücaətli qəbilədən olsun. Belə bir qadın igid övladlar dünyaya gətirər. Əqil də Kələbi qəbiləsindən olan Fatiməni qardaşı üçün həyat yoldaşı seçir və Fatimə də bu evliliyə razı olur.
Abbas ibn Əli tarixdə daha çox öz ögey qardaşı [[Hüseyn ibn Əli]]yə qarşı loyallığı ilə, onun [[Əhli-Beyt]]ə sevgisi və [[Kərbəla döyüşü]]ndəki rolu ilə daha çox yadda qalıb. O, Ərəbistanda atası [[Əli ibn Əbu Talib]] kimi şücaətli döyüşçü kimi tanınmışdır.
 
 
Bu nəcib xanım İmamın (ə) evinə qədəm basdığı gündən övladlarına ana və İmam (ə) üçün mehriban həyat yoldaşı olur. O zaman ki, Həzrət Əbülfəzl dünyaya gəlir, xanım onu parçaya büküb İmamın (ə) qucağına verir. İmam (ə) onu sevgi ilə qarşılaşır və sağ qulağına azan və sol qulağına iqamə oxuyur. Sonra Ümmi-bəninə buyurur: “Ona nə ad qoymusan?”. Xanım cavab verir: “Mən heç bir işdə sizi qabaqlamaram. Hansı adı istəyirsinizsə, ona qoyun”. Həzrət (ə) buyurur: “Mən onu əmimim adı ilə Abbas adlandırdım”.
 
 
Əllamə Hairi yazır: “İmam Əli (ə) ona görə ona Abbas adını verdi ki, düşmənlərə olan şücaət, əzəmət və qəzəbindən agahlığı var idi. Düşmənlər onun qarşısında titrəyir, qorxudan rəngləri qaçardı. O, bir qəhrəman idi və şücaəti atasından irs aparmışdı”.
 
 
Onun ən məhşur küniyəsi Əbülfəzl idi. Onun Fəzl adlı oğlu var idi. O, da atası kimi insanlığın bütün fəzilət və kamalına malik bir insan idi.
 
Ərəblərdə belə bir adət var idi ki, əgər uşaq gözəl olsaydı, onu Qəmər adlandırardılar. Məsələn, Peyğəmbərin (s) üçüncü cəddi olan Əbdmənafı gözəl simalı olduğu üçün “Qəmər bətha” (Məkkənin Ayı) adlandırırdılar. Peyğəmbərin (s) atasının da nurlu siması olduğu üçün onu “Qəmər hərəm” (Hərəmin Ayı) adlandırırdılar. Əbülfəzl Abbasın da uzun qaməti və gözəl siması var idi, ona görə də onu “Qəmər Bəni-Haşim” adlandırırdılar.
 
Bəni-Haşimin bütün uşaqları gözəl idi, ancaq Abbas başqa bir gözəlliyə malik olduğu üçün, onu Ay adlandırırdılar. Ona görə də anası həmişə bu uşağa göz dəyməsindən qorxardı. Tarixçilər yazır ki, Əmirəl-möminin (ə) oğlu Abbas gözəl, xoş simalı, uzunboylu bir kişi idi. Nə zaman güclü bir ata minsə idi, ayaqları yerə dəyərdi.
 
 
Həzrət Abbas (ə) xarici görünüşcə gözəl olduğu kimi, daxildən də gözəl idi. Güclü imanı və təqvası, şücaət və igidliyi dillər əzbəri idi. Həzrət Abbas (ə) İmam Əli (ə) məktəbini görmüş bir insan idi. Uşaqlıq dövründən şəhadətinə qədər ədəb və nəzakətinə riayət edərdi. Heç bir zaman qardaşı İmam Hüseynin (ə) hüzurunda əyləşməzdi.
 
 
İmam Əli (ə) çox zaman tarlada çalışardı və Həzrət Abbas (ə) da onunla bir yerdə əkinçiliklə məşğul olardı. İmam (ə) məsciddə dərs verən zaman ehtiyacı olanların yardımına tələsərdi. O, atasının güclü biləyi və qardaşının dayağı idi. O, böyük bir qalaya bənzəyirdi ki, dağ kimi möhkəm idi. Döyüş meydanında atası kimi şir və qardaşının xidmətində isə təvazökar bir xidmətçi olurdu. (Həvzəh)
 
Abbas ibni Əli (ə) elə bir mənəvi dərəcədə olan insan idi ki, onu qalan şəhidlərdən daha yuxarı məqama çatdırmışdı.
 
İmam Sadiq (ə) onun barəsində buyurur: “Peyğəmbərin (s) yadigarı olduğu üçün Həzrətin (ə) təsliminə, təsdiqinə, vəfasına, xeyirxahlığına şəhadət verirəm”.
 
 
Bu nurani hədisdə Həzrət Abbasın (ə) dörd mühüm xüsusiyyəti bəyan edilmişdir ki, onlara nəzər salaq.
 
 
1. Təslim məqamı.
 
Hər kim təvəkkül məqamına çatar, özü üçün iradə və qüdrət görməz, hər şeyi Allahdan bilər.
 
Rza məqamında olan insan həmçinin özü üçün iradə və qüdrət görməz, hər şeyi Allahdan bilər və razı olar. Səbir məqamı ilə rza məqamının fərqi bundadır ki, insan səbir məqamında acıları görər, ancaq savaba çatmaq üçün səbir edər. Ancaq rza məqamında olan insan heç bir zaman acı görməz. Gördüyü hər şey gözəl və şirindir. Çünki Məhbubu tərəfindəndir.
 
 
Təslim məqamı isə elə bir məqamdır ki, rza məqamından da yüksəkdir. Təslim məqamında insan artıq özünü görməz ki, desin, mən bunu bəyənirəm. Hər nəyi varsa – Allaha təslimdir, gördüyü ancaq Allahdır. (Həvzəh)
 
 
2. Təsdiq məqamı. Təslim məqamında olan insan yaxşı bilir ki, kimin vilayətini təsdiq etmək lazımdır. Ona görə də İmam (ə) nə buyurarsa, hamısını haqq bilər.
 
 
3. Vəfa məqamı. Allah həqiqi möminlərin sifətlərini sayan zaman, buyurur: “Həmin o kəslər ki, Allahın əhdinə vəfa edir və (Onun tövhidinin əqli və nəqli) peymanı(nı) sındırmırlar”. (“Rəd” 20).
 
 
4. Xeyirxahlıq məqamı. Xeyirxahlığın kökündə ixlas gizlənmişdir. Hər kimin ixlası olar, o, hamıya qarşı xeyirxah olar. Həzrət Abbasın (ə) su gətirməsi hekayəsi elə xeyirxahlıq məqamının təsdiqi üçün kifayətdir.
 
 
Bu səbəbdəndir ki, Həzrət Abbas o şəhidlərdəndir ki, Qiyamət günü hətta bütün şəhidlər onun məqamına qibtə aparacaqlar.
 
==Xarici keçidlər==
Anonim istifadəçi