"Səfəvilər" səhifəsinin versiyaları arasındakı fərqlər

22 bayt çıxarıldı ,  5 ay öncə
AbduBot (müzakirə) tərəfindən edilmiş 5059047 dəyişikliyi geri qaytarıldı.
k (əhali -> təxmini_əhalisi using AWB)
(AbduBot (müzakirə) tərəfindən edilmiş 5059047 dəyişikliyi geri qaytarıldı.)
Teq: Geri qaytarma
təsviri” əsərində İsfahanda onların şərəfinə verilmiş ziyafətin təsvirinin sonunda yazır ki, saat yarımlıq ziyafət başa çatdıqdan və hamıya əllərini yumaq üçün ilıq su verildikdən sonra saray əyanı uca səslə söylədi: {{Sitat|“Süfrə haqqına, Şah dövlətinə,qazılar qüvvətinə Allah deyəlim!” Bundan sonra hamı xorla dedi: “Allah! Allah!”<ref>A.Olearinin səyahətnaməsi, dördüncü kitab, 40-cı fəsil, səh. 659</ref><ref>http://www.vostlit.info/Texts/rus7/Olearij_3/pred.phtml?id=13871</ref>}}Səyyah həmçinin yazır: {{Sitat|"Xüsusilə, İsfahanda şahın xidmətində olanlar daha böyük həvəslə türk dilində danışırlar, onlardan nadir hallarda fars sözləri eşidərsən...<ref>A.Olearinin səyahətnaməsi, beşinci kitab, 23-cü fəsil, səh. 814</ref>}}
 
XVII əsrin ikinci yarısında Şərqə səyahət etmiş və uzun müddət Səfəvi torpaqlarında, o cümlədən, [[İsfahan]]da yaşamış fransız səyyahı [[Jan Şarden]] öz xatirələrində yazırdı: {{Sitat|“[[Fars dili]] camaatın şeir və ədəbiyyat dilidir. Saray əyanları, hərbçilər, böyük (nüfuzlu) adamlar və varlıların xanımları hamısı evdə [[Azərbaycan dili|türk(Azərbaycan)]] dilində danışırlar. Çünki padşah və sülalə üzvləri bütün təxmini_əhalisisininəhalisinin dili türk dili olan [[Azərbaycan]]dandırlar. [[Ərəb dili]] camaatın dini dili olduğu üçün möhtərəm sayılır”<ref>Şardenin səyahətnaməsi (farsca tərc. İqbal Yəğmayi),
Tehran, 1372-75 şəmsi, 3-cü cild, səh. 946-947</ref>}}
 
Bu zaman [[Sultan Süleyman]] əsas qüvvələri ilə [[Təbriz]]ə daxil olaraq orada cəmisi 4 gün qala bildi. Həmin günlər [[Osmanlı]] ordusu üçün çox kədərli keçdi. [[Həsən bəy Rumlu]] xəbər verir ki, yem
olmadığına görə osmanlılarım 5 min atı, dəvəsi və qatırı tələf oldu. Şəhərdə ərzaq olmadığına görə osmanlı döyüşçüləri şəhərlilərin şəxsi əmlakını qarət etməyə başladılar. ''[[Həsən bəy Rumlu]] yazır: “Xalq nalə və fəryad səsini göylərə ucaltdı”.'' Hicri 955-ci il rəbi əs-saninin 24-ü (1548-ci ili iyunun 2-də) Sultan Təbrizi tərk etməyə məcbur oldu. Sakinlər işğalçılara qarşı üsyan qaldırdılar. Rumlu yazır:
{{Sitat|“Təbrizin qara camaatı və pozğun ünsürləri(yəni təxmini_əhalisisiəhalisi) özlərinin qisasını atlardan və sultanın yaxın adamlarından alaraq onları öldürdülər”<ref name="ReferenceE">Həsən bəy Rumlu, "Əhsən ət- Təvarix", səh.330</ref>}}
 
[[Qızılbaş]] qoşunları da düşmənə aman vermirdilər. Onlar gündüz və gecə düşmənin ətrafında dövrə vurur və ayrı-ayrı dəstələri əsir alırdılar. [[İsgəndər bəy Münşi]] qeyd edir ki, qızılbaşlar qəfil hücumları ilə;osmanlıları elə qorxutmuşdular ki,''“onlar özlərinə yemək əldə etmək üçün dayandıqları yerdən kənara bir addım da ata bilmirdilər”<ref>Həsən bəy Rumlu, "Əhsən ət- Təvarix", səh.329-330.</ref><ref>İsgəndər bəy Münşi, "Tarix-i aləm Aray-i Abbasi"(farsca mətni), səh.71.</ref> ''